महाराष्ट्रासारख्या पुरोगामी राज्यात आजही बुवाबाजी, ढोंग आणि अंधश्रद्धेच्या नावाखाली सामान्य जनतेची उघडपणे फसवणूक होत आहे, ही अत्यंत वेदनादायी आणि लाजिरवाणी बाब आहे. अलीकडील खरात प्रकरणाने या विकृत वास्तवावर पुन्हा एकदा प्रकाश टाकला आहे. मात्र प्रश्न असा आहे की, हे प्रकार वर्षानुवर्षे सुरू राहतात तरी ते इतक्या उशिरा का उघडकीस येतात?
जेव्हा माणूस आयुष्यातील संकटांनी घेरला जातो — आर्थिक अडचणी, कौटुंबिक कलह, पती-पत्नीतील वाद, सामाजिक अपमान — तेव्हा तो मानसिकदृष्ट्या खचून जातो. अशा वेळी त्याला तात्काळ उपाय हवा असतो, आधार हवा असतो. पण जेव्हा विज्ञान, तर्क आणि समाज यांच्याकडून त्याला समाधान मिळत नाही, तेव्हा तो अंधश्रद्धेकडे वळतो. आणि हाच तो क्षण असतो, जेव्हा पाखंडी बुवाबाजी त्याच्या असहायतेचा फायदा घेतात.
या सर्व प्रकारात स्त्रिया मोठ्या प्रमाणात बळी पडतात, हे वास्तव नाकारता येत नाही. स्त्रिया कुटुंब, नाती आणि भावनांशी अधिक घट्ट जोडलेल्या असतात. कुटुंब टिकवण्यासाठी त्या कोणत्याही थराला जातात. याच भावनिकतेचा गैरफायदा घेत भोंदू बाबा त्यांना मानसिक, आर्थिक आणि शारीरिक शोषणाच्या गर्तेत ढकलतात. खरात प्रकरण हे याच शोषणाचे एक भीषण रूप आहे.
इतिहास साक्षी आहे की, अशा ढोंगी बाबांनी समाजाला वारंवार फसवले आहे.
मग ते आसाराम बापू असो किंवा गुरुमीत रामराहिम असो यांसारखी अनेक उदाहरणे हे दाखवून देतात की, श्रद्धेच्या नावाखाली किती घृणास्पद अपराध घडू शकतात. या लोकांना अनेकदा राजकीय आश्रय मिळतो, त्यामुळे ते स्वतःला कायद्याच्या वर समजू लागतात आणि समाजावर नियंत्रण असल्याचा आभास निर्माण करतात.
मुळात देव, धर्म आणि मूर्तीपूजा या संकल्पना समाजात शिस्त, नैतिकता आणि भय निर्माण करण्यासाठी निर्माण झाल्या. परंतु आज त्याचाच विपर्यास करून अंधश्रद्धेच्या नावाखाली अत्याचार, शोषण आणि गुन्हेगारी वाढत आहे.
भारतीय संविधान प्रत्येक नागरिकाला वैज्ञानिक दृष्टिकोन बाळगण्याचे कर्तव्य सांगते.
Article 51A(h) of the Constitution of India नुसार प्रत्येकाने तर्क, विचार आणि मानवतावाद जोपासला पाहिजे.
पण वास्तवात काही भोंदू बाबा चमत्कारांच्या नावाखाली जनतेची दिशाभूल करत आहेत.व राजकीय संरक्षणाखाली सामान्य जनता लुटालीवजत आहे.या राजकीय नेत्यांचे संरक्षण ही नवीन समस्या आहे .तथाकथित राजकारण्यांना धडा शिकविणे गरजेचे आहे यावर विचार करण्याची वेळ आली आहे.
आजची नवीन पिढीही या जाळ्यात अडकताना दिसते.शिक्षणाचा ताण, नातेसंबंधातील गुंतागुंत, करिअरची धावपळ आणि जीवनशैलीतील अस्थिरता यामुळे अनेक युवक नैराश्याच्या गर्तेत जात आहेत. आणि या अस्थिरतेतून सुटका मिळवण्यासाठी तेही अशा भोंदूगिरीच्या मागे लागतात.
अंधश्रद्धा निर्मूलनासाठी आयुष्य झोकून देणारे आमच्या महाराष्ट्राचे सुपुत्र स्वर्गीय नरेंद्र दाभोळकर
यांची महाराष्ट्रात निर्घृण हत्या होते, ही आपल्या समाजाच्या विवेकबुद्धीवर मोठी काळी छाया आहे.
हा तोच महाराष्ट्र आहे का, जो
महात्मा ज्योतिराव फुले ,राजश्री शाहू महाराज व भारतरत्न संविधान निर्माते डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर ,यांच्या प्रबोधनपर विचारांवर उभा होता ?
आज गरज आहे ती केवळ कायद्याची नाही, तर जनजागृतीची, शिक्षणाची आणि विचारशक्ती जागवण्याची. प्रत्येक नागरिकाने स्वतःला प्रश्न विचारला पाहिजे — “मी श्रद्धा ठेवतो की अंधश्रद्धा?”
जोपर्यंत आपण विचार करायला शिकत नाही, तोपर्यंत हे पाखंडी जन्म घेत राहतील आणि समाजाला लुटत राहतील.
डोळे उघडण्याची वेळ आता आली आहे.
श्रद्धा ठेवा — पण तर्काने, विवेकाने आणि जागरूकतेने आणि या समाजकंटकांना त्यांची जागा दाखवून द्या.
लेखक –
इंजि. प्रदीप चौधरी
हेल्थ अँड लाइफ कोच
H24 FIT CIUB and NUTRI WORLD, नागपूर.
संपर्क – ८६६८४६६४३८
Author: इंजि. प्रदीप चौधरी
लेखक नागपूर येथील रहिवासी असून अमरावती येथील कृषिदेव खत कारखान्यात कारखाना व्यवस्थापक म्हणून कार्यरत आहेत. पेशाने ते यांत्रिकी अभियंता आहे, त्याचबरोबर समाजातील आरोग्य आणि फिटनेस जनजागृतीसाठी ते हेल्थ अँड लाइफ कोच म्हणूनही कार्यरत असून समाजप्रबोधनाचे कार्य सक्रियपणे करतात. साहित्याची आवड असल्यामुळे ते सामाजिक, शैक्षणिक तसेच आरोग्य व जीवनशैली विषयक लेखन नियमितपणे करतात. त्यांनी सामाजिक, शैक्षणिक व साहित्यिक विषयांवर विपुल लेखन केले असून त्यांचे लेख सोशल मीडिया मध्ये सातत्याने प्रकाशित होतात. विविध सामाजिक संस्थांच्या माध्यमातून ते समाजप्रबोधनाचे कार्य प्रभावीपणे पार पाडत आहेत. आपल्या प्रभावी आणि विचारप्रवर्तक लेखणीद्वारे ते सामाजिक, शैक्षणिक व धार्मिक विषयांवरील महत्त्वपूर्ण विचार जनतेसमोर मांडतात. आपले विचार सा. रयत रक्षक व रयत रक्षक न्यूज, महाराष्ट्र च्या माध्यमातून ते नेहमी प्रखरतेने मांडत असतात.
