तुझा खेळ, माझं मन — प्रकरण १ : पहिली चकमक

तुझा खेळ, माझं मन
भांडणातून प्रेमाकडे जाणारी एक खेळकर प्रेम कहाणी

प्रकरण १ — पहिली चकमक
शहरातल्या जुन्या पण प्रसिद्ध नवजीवन महाविद्यालयात तो पहिला दिवस होता. ऑगस्टची सकाळ. हलका पाऊस नुकताच पडून गेला होता. मैदानावर हिरवळ दाटली होती आणि हवेत मातीचा सुगंध दरवळत होता. महाविद्यालयाच्या एका टोकाला फुटबॉलचा सराव सुरू होता, तर दुसऱ्या बाजूला बॅडमिंटन कोर्टवर रॅकेटचे आवाज घुमत होते.
“मनोरंजन! डावीकडे पास!”
समीरचा आवाज आला. मनोरंजनने क्षणाचाही विलंब न करता चेंडू ताब्यात घेतला. दोन खेळाडूंना चकवत तो पुढे झेपावला आणि गोलपोस्टच्या दिशेने जोरदार किक मारली.
गोल!
“वा रे! काय गोल मारलास!” रोहन ओरडला.
मनोरंजनने दोन्ही हात वर केले.
“म्हटलं होतं ना—आज गोलांचा पाऊस पडणार!”
समीर हसत त्याच्याजवळ आला.
“गोलांचा पाऊस पडतोय की तुझ्या अहंकाराचा?”
“असू दे. कॅप्टन असण्याचे काही फायदे असतात.”
“हो. स्वतःची स्तुती स्वतःच करण्याचा!”
दोघेही हसले.
तेवढ्यात—
टपाक!
एक पांढरं शटल वेगाने येऊन मनोरंजनच्या छातीवर आदळलं.
“ओय!”
शटल खाली पडण्याआधीच मनोरंजनने ते पकडलं.
“हे काय?”
त्याने बॅडमिंटन कोर्टाकडे पाहिलं.
तिथे एक मुलगी उभी होती.
पांढरा स्पोर्ट्स टी-शर्ट, काळी ट्रॅकपँट, पोनीटेलमध्ये बांधलेले केस आणि चेहऱ्यावर आत्मविश्वास.
ती धावत त्याच्याजवळ आली.
“सॉरी! शटल चुकून इकडे आलं.”
मनोरंजनने शटल तिच्याकडे देण्याऐवजी हातातच ठेवले.
“चुकून?”
“हो.”
“म्हणजे माझ्या छातीवर निशाणा नव्हता?”
ती भुवया उंचावत म्हणाली,
“तुम्हाला वाटतंय मी मुद्दाम तुमच्यावर निशाणा साधून शटल मारलं?”
“मला काय माहीत? पण निशाणा अगदी अचूक होता.”
तिच्या चेहऱ्यावर राग उमटला.
“शटल द्या.”
“आधी सॉरी नीट बोला.”
“आत्ताच तर बोलले.”
“ते औपचारिक सॉरी होतं. मनापासून बोला.”
ती दोन सेकंद त्याच्याकडे पाहत राहिली.
“ठीक आहे. सॉरी! आता शटल द्या.”
मनोरंजनने शटल तिच्याकडे दिलं.
ती वळून जाणार, तेवढ्यात तो म्हणाला,
“तुमचा स्मॅश चांगला आहे.”
ती मागे वळली.
“मला माहीत आहे.”
मनोरंजन क्षणभर गोंधळला.
“इतका आत्मविश्वास?”
“आत्मविश्वास आहे. गर्व नाही.”
“दोघांत फरक काय?”
ती हसत म्हणाली,
“तो तुम्हाला तेव्हा समजेल, जेव्हा तुमचा फुटबॉल माझ्या बॅडमिंटन कोर्टात येणं बंद होईल.”
मनोरंजन काही बोलणार, इतक्यात समीर खळखळून हसला.
“भाऊ, आज पहिल्यांदाच कुणीतरी तुला मैदानावरच उत्तर दिलं!”
मनोरंजनने त्याच्याकडे पाहिलं.
“तू गप्प बस.”
ती मुलगी कोर्टाकडे निघून गेली.
मनोरंजन तिच्याकडे पाहतच राहिला.
समीरने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.
“काय बघतोयस?”
“काही नाही.”
“मग?”
“फक्त… तिचा खेळ चांगला दिसतोय.”
“अच्छा!”
समीरने डोळा मारला.
“खेळ दिसतोय की खेळाडू?”
“समीर!”
“ठीक आहे बाबा!”

सुषमा
ती मुलगी म्हणजे सुषमा देशमुख.
महाविद्यालयातली उत्कृष्ट बॅडमिंटनपटू.
जिल्हास्तरीय स्पर्धांमध्ये तिने अनेक पदकं जिंकली होती. तिच्या खेळात वेग होता, पण त्याहून मोठी होती तिची जिद्द.
तिची मैत्रीण नेहा तिच्याजवळ आली.
“काय गं? त्या फुटबॉलवाल्याशी काय बोलत होतीस?”
“काही नाही.”
“काही नाही?”
“हो.”
“मग चेहरा लाल का झालाय?”
“धावत आले म्हणून!”
नेहा हसली.
“तू धावत आलीस की तो?”
सुषमाने रॅकेटने तिला हलकंसं मारलं.
“गप्प बस.”
नेहा म्हणाली,
“नाव काय त्याचं?”
“माहित नाही.”
“खोटं!”
“खरंच.”
तेवढ्यात समीर दूरून ओरडला—
“मनोरंजन! चल रे!”
सुषमाने नकळत त्या दिशेने पाहिलं.
“मनोरंजन…”
नेहाने लगेच तिला पकडलं.
“अच्छा! नावही समजलं!”
“अगं, त्याचा मित्र ओरडला म्हणून!”
“हो हो…”
सुषमा पुन्हा खेळाकडे वळली.
पण तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं होतं.

दुसऱ्या दिवशी
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मनोरंजन नेहमीपेक्षा थोडा लवकर मैदानावर आला.
समीरने विचारलं,
“आज सूर्य पश्चिमेला उगवला काय?”
“का?”
“तू एवढा लवकर?”
मनोरंजनने सहज उत्तर दिलं,
“सरावासाठी.”
समीर हसला.
“की बॅडमिंटन कोर्टासाठी?”
मनोरंजनने काहीच उत्तर दिलं नाही.
पण त्याची नजर आधीच बॅडमिंटन कोर्टाकडे वळली होती.
सुषमा तिथे होती.
ती सराव करत होती.
एकामागोमाग एक स्मॅश.
तिच्या प्रत्येक फटक्यात आत्मविश्वास होता.
मनोरंजन नकळत तिच्याकडे पाहत राहिला.
तेवढ्यात एक फुटबॉल येऊन त्याच्या पायावर आदळला.
“कॅप्टन!”
देशमुख सरांचा आवाज घुमला.
“मैदानाकडे बघ!”
मनोरंजन दचकला.
“यस सर!”
समीर हळूच म्हणाला,
“मैदानाकडे नाही… बॅडमिंटन कोर्टाकडे बघतोयस.”
मनोरंजनने त्याला हलकंसं ढकललं.

पहिली पैज
सराव संपल्यावर सुषमा मनोरंजनजवळ आली.
“काल तुम्ही म्हणालात ना, तुमचा फुटबॉल माझ्या बॅडमिंटनपेक्षा भारी आहे?”
“मी तसं कधी म्हणालो?”
“तुमच्या चेहऱ्यावर लिहिलं होतं.”
मनोरंजन हसला.
“मग?”
“एक सामना करूया.”
“फुटबॉल?”
“नाही. बॅडमिंटन.”
“मी?”
“घाबरलात?”
मनोरंजनच्या चेहऱ्यावर आव्हान स्वीकारल्याचे भाव उमटले.
“कधीच नाही.”
“मग आज संध्याकाळी चार वाजता कोर्टवर या.”
“आणि हरलो तर?”
“सगळ्यांसमोर मान्य करायचं की सुषमा चांगली खेळाडू आहे.”
“आणि तुम्ही हरलात तर?”
सुषमा क्षणभर विचारात पडली.
“मी तुमच्या फुटबॉल टीमचा एक दिवस सराव पाहणार.”
“फक्त पाहणार?”
“हो.”
“ठीक आहे.”
मनोरंजनने हात पुढे केला.
सुषमानेही हात मिळवला.
दोघांच्या हातांचा तो पहिला स्पर्श होता.
दोघांनीही त्याला साधं हस्तांदोलन समजून दुर्लक्ष केलं.
पण त्यांच्या मनात मात्र काहीतरी वेगळंच हललं होतं.

संध्याकाळचा सामना
चार वाजता बॅडमिंटन कोर्टवर गर्दी जमली.
समीर, नेहा, रोहन, देशमुख सर आणि जोशी मॅडम—सगळे उपस्थित होते.
सुषमाने रॅकेट मनोरंजनकडे दिलं.
“शुभेच्छा.”
मनोरंजन म्हणाला,
“तुम्हालाही.”
पहिला पॉइंट.
सुषमाची वेगवान सर्व्हिस.
मनोरंजनने कसाबसा परतवली.
सुषमाचा स्मॅश!
पॉइंट सुषमा.
सगळे टाळ्या वाजवू लागले.
मनोरंजनने हसत मान हलवली.
“पहिला पॉइंट होता.”
दुसरा.
तिसरा.
पाचवा.
दहा मिनिटांत सुषमा आघाडीवर होती.
समीर ओरडला,
“मनोरंजन! फुटबॉलसारखं धावून उपयोग नाही. शटल पकडायचं असतं!”
सगळे हसले.
मनोरंजन चिडला.
“तू माझा मित्र आहेस की तिचा?”
“जो जिंकतो त्याचा!”
सुषमा हसली.
शेवटचा पॉइंट.
मनोरंजनने पूर्ण ताकदीने स्मॅश मारला.
सुषमाने अविश्वसनीय वेगाने रॅकेट पुढे केलं.
शटल हवेत उंच गेलं.
मनोरंजन पुढे झेपावला.
पण शटल सीमारेषेबाहेर पडलं.
सामना संपला.
सुषमा विजयी झाली.
ती त्याच्यासमोर येऊन उभी राहिली.
“मान्य?”
मनोरंजन काही क्षण शांत राहिला.
मग हसला.
“मान्य.”
“काय?”
“तू चांगली खेळाडू आहेस.”
सुषमा म्हणाली,
“फक्त चांगली?”
“खूप चांगली.”
“बस्स?”
मनोरंजन तिच्याकडे पाहत म्हणाला,
“अतिशय चांगली.”
सुषमा हसली.
“आता ठीक.”
समीरने टाळ्या वाजवल्या.
“आज इतिहास घडला! मनोरंजनने पहिल्यांदाच कुणाचं कौतुक केलं!”
मनोरंजन म्हणाला,
“अरे, गप्प बस!”
सुषमा हसत निघून गेली.
मनोरंजन तिच्याकडे पाहत राहिला.

समीरने त्याच्या कानात विचारलं,
“काय झालं?”
मनोरंजन हळू आवाजात म्हणाला,
“काहीतरी विचित्र झालंय.”
“काय?”
“कालपर्यंत ती मला चिडवणारी मुलगी होती.”
“आणि आज?”
मनोरंजनच्या ओठांवर नकळत हसू उमटलं.
“आज… तिचं जिंकणं मला आवडलं.”
समीर काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिला.
मग हसून म्हणाला,
“भाऊ, सावध राहा.”
“का?”
“हा सामना बॅडमिंटनचा नाहीये…”
तो थांबला.
“हा तुझ्या मनाचा आहे.”
मनोरंजनने काहीच उत्तर दिलं नाही.
दूर बॅडमिंटन कोर्टवर सुषमा अजूनही सराव करत होती.
तिच्या प्रत्येक स्मॅशचा आवाज मनोरंजनच्या कानावर पडत होता.
आणि पहिल्यांदाच त्याला जाणवलं—
काही आवाज कानावर पडत नाहीत… ते थेट मनात उतरतात.

लेखक –
इंजि. प्रदीप चौधरी, नागपूर. 
हेल्थ अँड लाइफ कोच 
H24 FIT CIUB 
NUTRI WORLD 
संपर्क – ८६६८४६६४३८

Author: इंजि. प्रदीप चौधरी

लेखक नागपूर येथील रहिवासी असून अमरावती येथील कृषिदेव खत कारखान्यात कारखाना व्यवस्थापक म्हणून कार्यरत आहेत. पेशाने ते यांत्रिकी अभियंता आहे, त्याचबरोबर समाजातील आरोग्य आणि फिटनेस जनजागृतीसाठी ते हेल्थ अँड लाइफ कोच म्हणूनही कार्यरत असून समाजप्रबोधनाचे कार्य सक्रियपणे करतात. साहित्याची आवड असल्यामुळे ते सामाजिक, शैक्षणिक तसेच आरोग्य व जीवनशैली विषयक लेखन नियमितपणे करतात. त्यांनी सामाजिक, शैक्षणिक व साहित्यिक विषयांवर विपुल लेखन केले असून त्यांचे लेख सोशल मीडिया मध्ये सातत्याने प्रकाशित होतात. विविध सामाजिक संस्थांच्या माध्यमातून ते समाजप्रबोधनाचे कार्य प्रभावीपणे पार पाडत आहेत. आपल्या प्रभावी आणि विचारप्रवर्तक लेखणीद्वारे ते सामाजिक, शैक्षणिक व धार्मिक विषयांवरील महत्त्वपूर्ण विचार जनतेसमोर मांडतात. आपले विचार सा. रयत रक्षक व रयत रक्षक न्यूज, महाराष्ट्र च्या माध्यमातून ते नेहमी प्रखरतेने मांडत असतात.