तुझा खेळ, माझं मन — प्रकरण २ : पैज

 प्रकरण २ — पैज

बॅडमिंटनच्या सामन्यात मनोरंजनचा पराभव आणि दोघांमध्ये सुरू झालेली मैत्रीची गंमत.

बॅडमिंटन कोर्टवरचा सामना संपला होता. स्कोअर सुषमाच्या बाजूने होता. मनोरंजनचा पराभव झाला होता. पण त्याच्या चेहऱ्यावर पराभवाची खंत नव्हती. उलट, सुषमाने शेवटचा पॉइंट ज्या पद्धतीने वाचवला होता, त्याचं त्याला कौतुक वाटत होतं. सुषमा रॅकेट हातात घेऊन त्याच्यासमोर उभी होती.
“काय झालं कॅप्टन? आज गोल नाही करता आला?”
मनोरंजन हसला.
“हा फुटबॉलचा सामना असता तर निकाल वेगळा असता.”
“पण सामना बॅडमिंटनचा होता.”
“मान्य.”
“म्हणजे पैज हरलात?”
मनोरंजनने मान हलवली.
“हो. हरलो.”
सुषमा विजयी मुद्रेने म्हणाली,
“मग ठरल्याप्रमाणे उद्या तुम्ही आमच्या बॅडमिंटन टीमचा सराव पाहणार.”
“मी पैज हरलो आहे, गुलाम झालो नाही.”
सगळे हसू लागले.
नेहा म्हणाली,
“सुषमा, हा मुलगा शब्द फिरवतोय.”
“हो ना!” सुषमा म्हणाली, “फुटबॉलमध्ये गोल मारताना जितका वेग आहे, तितकाच शब्द बदलताना आहे.”
मनोरंजनने तिच्याकडे पाहिलं.
“तुम्ही खूप बोलता.”
“आणि तुम्ही?”
“मी योग्य वेळी बोलतो.”
“म्हणजे आत्ता चुकीची वेळ आहे?”
“तुमच्याशी बोलताना कधी योग्य वेळ येईल, सांगता येत नाही.”
क्षणभर दोघेही शांत झाले.
नेहाने सुषमाकडे पाहिलं.
समीरने मनोरंजनकडे.
दोघांच्या चेहऱ्यावर हलकंसं हसू होतं.

दुसऱ्या दिवशीची पैज
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मनोरंजन नेहमीप्रमाणे फुटबॉलच्या सरावाला आला. पण आज त्याचा सराव सुरू होण्यापूर्वीच सुषमा मैदानाच्या कडेला उभी होती.
मनोरंजनने तिला पाहिलं.
“तुम्ही इथे?”
“हो. पैज आठवण करून द्यायला.”
“मला सगळं आठवतं.”
“मग?”
“मी तुमचा सराव पाहणार आहे, हे आठवतं.”
सुषमा हसली.
“अहो, उलटं आहे.”
“काय?”
“आज तुमचा फुटबॉलचा सराव मी पाहणार आहे.”
मनोरंजन काही क्षण तिच्याकडे पाहत राहिला.
“म्हणजे कालच्या पैजेचा हा भाग?”
“हो.”
“तुम्हाला फुटबॉलमध्ये एवढा रस?”
“खेळात रस आहे. खेळाडूमध्ये नाही.”
मनोरंजनने भुवया उंचावल्या.
“ठीक आहे. आज माझा खेळ बघा. मग ठरवा.”
तो मैदानात गेला.
देशमुख सरांनी शिट्टी वाजवली.
सराव सुरू झाला.
मनोरंजनचा खेळ नेहमीपेक्षा अधिक आक्रमक होता. वेगवान पास, अचूक ड्रिबलिंग आणि गोलसमोर अप्रतिम फिनिशिंग.
सुषमा शांतपणे सगळं पाहत होती.
शेवटी मनोरंजनने एक सुंदर गोल केला.
समीर ओरडला,
“कॅप्टन! आज तर तू फॉर्ममध्ये आहेस!”
मनोरंजनने नकळत सुषमेकडे पाहिलं.
ती टाळ्या वाजवत होती.
त्याच्या चेहऱ्यावर समाधानाचं हसू उमटलं.

मैत्रीची सुरुवात
सराव संपल्यावर सुषमा मैदानाच्या कडेला आली.
“ठीक आहे.”
“काय?”
“तुमचा खेळही चांगला आहे.”
मनोरंजन हसला.
“फक्त चांगला?”
सुषमा त्याच्याकडे पाहत म्हणाली,
“खूप चांगला.”
“अतिशय चांगला?”k
“जास्त उडू नका.”
दोघेही हसले.
त्या दिवसापासून त्यांच्यातली टोमणेबाजी थांबली नाही.
फक्त एक फरक झाला—
टोमण्यांमध्ये आता राग नव्हता; मैत्री होती.

कॅन्टीनमधली पहिली कॉफी
दुपारच्या सुट्टीत मनोरंजन आणि समीर कॅन्टीनमध्ये बसले होते.
तेवढ्यात सुषमा आणि नेहा तिथे आल्या.
समीरने खुर्ची पुढे केली.
“या, बसा.”
सुषमा म्हणाली,
“धन्यवाद. पण आम्ही दुसऱ्या टेबलवर बसतो.”
मनोरंजन म्हणाला,
“का? माझ्यापासून अजूनही राग आहे?”
सुषमा थांबली.
“राग?”
“कालचा शटलचा.”
ती हसली.
“तो राग कधीच नव्हता.”
“मग?”
“पहिल्या भेटीत तुम्ही थोडे विचित्र वाटलात.”
समीर हसू लागला.
“थोडे?”
मनोरंजनने त्याच्याकडे कटाक्ष टाकला.
“गप्प बस.”
सुषमा म्हणाली,
“पण आता…”
मनोरंजन तिच्याकडे पाहत राहिला.
“आता?”
“आता… थोडे कमी विचित्र वाटता.”
सगळे हसले.
समीर म्हणाला,
“ही मोठी प्रगती आहे.”
मनोरंजनने कॅन्टीनवाल्याला आवाज दिला.
“चार चहा.”
सुषमा लगेच म्हणाली,
“माझ्यासाठी चहा नको. कॉफी.”
मनोरंजनने तिच्याकडे पाहिलं.
“कॉफी?”
“हो.”
“मग आजपासून लक्षात ठेवतो.”
सुषमा थोडी आश्चर्याने म्हणाली,
“काय?”
“तुम्हाला कॉफी आवडते.”
ती काही बोलली नाही.
पण तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं.

नवी पैज
चहा-कॉफी संपल्यानंतर मनोरंजन म्हणाला,
“सुषमा, अजून एक पैज.”
“कशाची?”
“या वेळी फुटबॉलची.”
“मला फुटबॉल खेळता येत नाही.”
“म्हणूनच.”
“आणि जर मी हरले तर?”
“तुम्हाला माझ्या टीमसाठी एक दिवस चीअर करावं लागेल.”
“आणि तुम्ही हरलात तर?”
मनोरंजन थोडा विचार करून म्हणाला,
“तुमच्या बॅडमिंटन मॅचला मी पूर्ण दिवस तुमचा सपोर्ट करेन.”
सुषमाने हात पुढे केला.
“पक्कं?”
“पक्कं.”
दोघांनी पुन्हा हात मिळवला.
नेहा आणि समीर एकमेकांकडे पाहून हसले.l
समीर हळूच म्हणाला,
“ही पैज धोकादायक आहे.”
नेहा म्हणाली,
“का?”
“कारण आता हे दोघे जिंकण्यासाठी खेळणार नाहीत.”
“मग?”
समीर हसला.
“एकमेकांसोबत वेळ घालवण्यासाठी खेळणार.”
त्या दिवसानंतर मनोरंजन आणि सुषमाची भेट योगायोग राहिली नाही.
कधी मैदानावर.
कधी कॅन्टीनमध्ये.
कधी कॉलेजच्या कॉरिडॉरमध्ये.
कधी सरावाच्या निमित्ताने.
त्यांच्या गप्पा वाढत गेल्या.
पहिल्यांदा खेळावर चर्चा झाली.
नंतर कॉलेजवर.
मग मित्रमैत्रिणींवर.
आणि हळूहळू…
एकमेकांच्या आवडी-निवडीवर.
पण अजून दोघांपैकी कुणालाही हे मान्य नव्हतं की ही फक्त मैत्री नाही.
कारण काही नात्यांना नाव देण्याआधी…
ती मनात रुजावी लागतात.
आणि मनोरंजनच्या मनात सुषमासाठी काहीतरी रुजायला सुरुवात झाली होती.
सुषमाच्या मनातही…
कदाचित.
पुढे काय होणार होतं, हे दोघांनाही माहीत नव्हतं.
पण त्यांच्या आयुष्यातील पुढची पैज…
मैदानावरची नव्हती.
ती होती—
मनाची.

लेखक –
इंजि. प्रदीप चौधरी
साहित्यिक तथा आरोग्य प्रशिक्षक,
नागपूर.

Author: इंजि. प्रदीप चौधरी

लेखक नागपूर येथील रहिवासी असून अमरावती येथील कृषिदेव खत कारखान्यात कारखाना व्यवस्थापक म्हणून कार्यरत आहेत. पेशाने ते यांत्रिकी अभियंता आहे, त्याचबरोबर समाजातील आरोग्य आणि फिटनेस जनजागृतीसाठी ते हेल्थ अँड लाइफ कोच म्हणूनही कार्यरत असून समाजप्रबोधनाचे कार्य सक्रियपणे करतात. साहित्याची आवड असल्यामुळे ते सामाजिक, शैक्षणिक तसेच आरोग्य व जीवनशैली विषयक लेखन नियमितपणे करतात. त्यांनी सामाजिक, शैक्षणिक व साहित्यिक विषयांवर विपुल लेखन केले असून त्यांचे लेख सोशल मीडिया मध्ये सातत्याने प्रकाशित होतात. विविध सामाजिक संस्थांच्या माध्यमातून ते समाजप्रबोधनाचे कार्य प्रभावीपणे पार पाडत आहेत. आपल्या प्रभावी आणि विचारप्रवर्तक लेखणीद्वारे ते सामाजिक, शैक्षणिक व धार्मिक विषयांवरील महत्त्वपूर्ण विचार जनतेसमोर मांडतात. आपले विचार सा. रयत रक्षक व रयत रक्षक न्यूज, महाराष्ट्र च्या माध्यमातून ते नेहमी प्रखरतेने मांडत असतात.