प्रकरण – ३….
“सुषमा!”
मनोरंजनने मैदानाच्या दुसऱ्या टोकावरून आवाज दिला. सुषमा बॅडमिंटन कोर्टवर सराव करत होती. तिने खेळ थांबवला आणि त्याच्याकडे पाहिलं.
“काय?”
“आज पुन्हा माझ्याकडे बघत होतीस.”
सुषमाने भुवया उंचावल्या.
“मी? तुझ्याकडे?”
“हो.”
“तुझा गैरसमज आहे.”
“मग कोणाकडे बघत होतीस?”
“तुझ्या मागे असलेल्या झाडाकडे.”
मनोरंजनने मागे वळून पाहिलं.
तिथे एक मोठं झाड होतं.
तो पुन्हा तिच्याकडे वळला.
“म्हणजे मी झाडासारखा दिसतो?”
सुषमा हसली.
“कधी कधी.”
“खूप मजेशीर.”
“धन्यवाद.”
“मी कौतुक केलं नाही.”
“मला माहीत आहे.”
दोघेही हसले.
टोमण्यांची मैत्री –
आता कॉलेजमध्ये त्यांच्या भेटी वाढल्या होत्या. पूर्वी भेट झाली की वाद व्हायचा. आता भेट झाली नाही तर दोघांनाही काहीतरी अपूर्ण वाटायचं. मनोरंजन फुटबॉलच्या सरावाला जाताना मुद्दाम बॅडमिंटन कोर्टाजवळून जायचा. सुषमा बॅडमिंटनचा सराव संपल्यावर मुद्दाम फुटबॉल मैदानाकडे पाहायची. दोघांनाही आपापल्या मनात याचं कारण माहीत होतं. पण दोघेही ते मान्य करायला तयार नव्हते. एक दिवस सुषमा कॅन्टीनमध्ये बसली होती. मनोरंजन समोरच्या टेबलवर येऊन बसला.
“आज माझ्यासाठी कॉफी?”
सुषमाने त्याच्याकडे पाहिलं.
“तुला कॉफी आवडते ना?”
“मला? मी तर चहा पितो.”
“मग माझी कॉफी का आठवली?”
मनोरंजन क्षणभर गप्प झाला.
“असं… सहज.”
सुषमाच्या चेहऱ्यावर मिश्कील हास्य उमटलं.
“सहज?”
“हो.”
“म्हणजे आता माझ्या आवडी लक्षात ठेवतोयस?”
“तुझ्याशी रोज भांडायचं असेल तर तुझ्या आवडी माहिती असायला हव्यात.”
“वा! किती मोठं कारण!”
ती हसली.
मनोरंजन तिच्याकडे पाहत राहिला.
तिचं हसणं त्याला आवडू लागलं होतं.
खूप.
नेहाचा संशय –
नेहा काही दिवसांपासून हे सगळं पाहत होती.
एक दिवस तिने सुषमाला विचारलं,
“तुला मनोरंजन आवडतो का?”
सुषमा दचकली.
“काय?”
“सरळ प्रश्न आहे.”
“अगं, तो माझा मित्र आहे.”
“फक्त मित्र?”
“हो.”
नेहा हसली.
“मग तो दुसऱ्या मुलीशी बोलला की तुला का राग येतो?”
सुषमा शांत झाली.
“मला राग येत नाही.”
“काल तो रियाशी बोलत होता तेव्हा तू पाच मिनिटं त्याच्याकडेच बघत होतीस.”
“मी फक्त…”
“फक्त काय?”
सुषमा काही बोलली नाही.
नेहा तिच्या जवळ आली.
“सुषमा, मैत्री आणि आकर्षण यांच्यामध्ये फार छोटं अंतर असतं.”
सुषमा हलकंसं हसली.
“तू जास्त सिनेमे बघतेस.”
“आणि तू स्वतःच्या मनाचा सिनेमा पाहत नाहीस.”
सुषमा काही बोलली नाही.
पण तिच्या मनात पहिल्यांदाच एक प्रश्न निर्माण झाला “मला खरंच मनोरंजन आवडायला लागला आहे का?”
समीरचाही अंदाज –
दुसऱ्या बाजूला समीरनेही मनोरंजनला गाठलं.
“भाऊ, एक प्रश्न.”
“विचार.”
“सुषमा आवडते?”
मनोरंजन हसला.l
“तुला दुसरं काम नाही का?”
“म्हणजे हो?”
“नाही.”
“मग तिच्यासाठी रोज बॅडमिंटन कोर्टाजवळून का जातोस?”
“तो शॉर्टकट आहे.”
“कॉलेजच्या दुसऱ्या टोकाला असलेल्या कोर्टचा शॉर्टकट?”
मनोरंजन गप्प.
समीरने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.
“भाऊ, फुटबॉलमध्ये तू कितीही डिफेन्स खेळलास तरी मनाच्या मैदानात डिफेन्स करता येत नाही.”
मनोरंजन हसला.
“अजून काही?”
“हो.”
“काय?”
“तुला ती आवडते.”
मनोरंजनने काहीच उत्तर दिलं नाही.
पहिल्यांदा त्याने हा विचार नाकारला नाही.
पावसाची ती संध्याकाळ –
त्या दिवशी कॉलेज सुटलं तेव्हा अचानक जोरदार पाऊस सुरू झाला. सगळे विद्यार्थी धावत पळत बाहेर पडत होते. सुषमा कॉलेजच्या प्रवेशद्वाराजवळ उभी होती. तिच्याकडे छत्री नव्हती. मनोरंजन तिथे आला. त्याच्या हातात छत्री होती.
“चल.”
“कुठे?”
“बसस्टॉपपर्यंत सोडतो.”
“नको. मी थांबते.”
“पाऊस थांबण्याची वाट पाहशील?”
“हो.”
“हा पाऊस लवकर थांबणार नाही.”
“मग?”
मनोरंजनने छत्री पुढे केली.
“ये.”
सुषमा काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिली. मग हळूच छत्रीत आली. दोघे एकाच छत्रीतून चालू लागले. रस्ता ओला झाला होता. आजूबाजूला पावसाचा आवाज होता. काही क्षण दोघेही शांत होते. सुषमाने हळू आवाजात विचारलं,
“मनोरंजन?”
“हं?”
“तू सगळ्यांसोबत असाच वागतोस?”
“कसा?”
“काळजी घेणारा.”
तो हसला.
“नाही.”
“मग?”
“काही लोकांसाठी थोडी जास्त काळजी वाटते.”
सुषमा शांत झाली.
तिच्या मनात काहीतरी हललं.
“कोणासाठी?”
मनोरंजनने तिच्याकडे पाहिलं.
“तुला खरंच जाणून घ्यायचं आहे?”
सुषमाने लगेच नजर दुसरीकडे वळवली.
“नाही.”
मनोरंजन हसला.
“मग ठीक.”
दोघे पुन्हा शांतपणे चालू लागले.
पण त्या शांततेतही खूप काही बोललं जात होतं.
पहिली काळजी –
दुसऱ्या दिवशी बॅडमिंटनच्या सरावात सुषमाच्या पायाला थोडी दुखापत झाली. ती कोर्टच्या बाजूला बसली.
मनोरंजनला कळताच तो धावत आला.
“काय झालं?”
“काही नाही.”
“काही नाही म्हणजे?”
“थोडं दुखलं.”
“चल, डॉक्टरांकडे जाऊ.”
“अरे, एवढं काही झालेलं नाही.”
“तू खेळाडू आहेस. दुखापत दुर्लक्ष करून चालणार नाही.”
सुषमा त्याच्याकडे पाहत राहिली. कालपर्यंत तिच्याशी प्रत्येक गोष्टीवर भांडणारा मनोरंजन आज तिच्या छोट्याशा दुखापतीने एवढा अस्वस्थ झाला होता.
ती हळूच म्हणाली,
“मनोरंजन…”
“हं?”
“तू खरंच विचित्र आहेस.”
“का?”
“कधी चिडवतोस, कधी भांडतोस आणि कधी…”
“कधी?”
सुषमा हसली.
“कधी खूप काळजी घेतोस.”
मनोरंजन काही क्षण शांत राहिला.
“कदाचित…”
“कदाचित काय?”
तो हलक्या आवाजात म्हणाला—
“कदाचित तू माझ्यासाठी बाकीच्यांसारखी राहिलेली नाहीस.”
सुषमाच्या चेहऱ्यावरचं हसू थांबलं.
दोघांच्या नजरा एकमेकांना भिडल्या.
काही क्षण…
फक्त शांतता.
न बोललेलं आकर्षण
त्या दिवसानंतर त्यांच्या नात्यात एक छोटासा बदल झाला.
भांडणं सुरूच होती.
टोमणे सुरूच होते.
पैजा सुरूच होत्या.
पण आता प्रत्येक भांडणानंतर एक हसू असायचं. प्रत्येक टोमण्यात आपलेपणा असायचा. प्रत्येक भेटीत नकळत एकमेकांना शोधणारी नजर असायची.
आणि प्रत्येक निरोपानंतर—
“पुन्हा कधी भेटू?”
हा प्रश्न मनात राहायचा.
दोघांनी अजून प्रेम हा शब्द उच्चारला नव्हता. पण त्यांच्या मनाला मात्र त्या शब्दाचा अर्थ समजू लागला होता. त्या रात्री मनोरंजन आपल्या खोलीत एकटाच बसला होता. समोर फुटबॉल होता; पण आज त्याचं लक्ष खेळाकडे नव्हतं. त्याच्या डोळ्यांसमोर सतत सुषमाच होती.
तिचं हसणं…
तिचं चिडवणं…
पावसात त्याच्यासोबत चालताना तिची झालेली शांतता…
आणि तिचा तो प्रश्न—
“तू सगळ्यांसोबत असाच वागतोस?”
मनोरंजन स्वतःशीच पुटपुटला,
“नाही सुषमा… सगळ्यांसोबत नाही.”
तेवढ्यात त्याचा मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर नाव होतं—
सुषमा कॉलिंग…
मनोरंजन काही क्षण स्क्रीनकडे पाहतच राहिला.
इतक्या रात्री तिचा फोन?
त्याने कॉल उचलला.
“हॅलो?”
पलीकडून काहीच आवाज आला नाही.
“सुषमा?”
पुन्हा शांतता.
“काय झालं? बोल ना.”
काही क्षणांनी तिचा थरथरता आवाज ऐकू आला—
“मनोरंजन… मला तुझ्याशी काही महत्त्वाचं बोलायचं आहे.”
मनोरंजनच्या चेहऱ्यावरचं हसू नाहीसं झालं.
“काय झालं?”
“उद्या कॉलेजमध्ये भेट. पण… एकट्याने.”
“सुषमा, नेमकं काय झालंय?”
पलीकडून पुन्हा काही क्षण शांतता.
मग ती हळू आवाजात म्हणाली—
“उद्या कदाचित आपल्या दोघांचं आयुष्य बदलणार आहे…”
कॉल अचानक कट झाला.
मनोरंजन काही क्षण मोबाईलकडे पाहतच राहिला.
त्याच्या मनात शंभर प्रश्न उभे राहिले. काय झालं असेल?
सुषमाला कोणीतरी काही सांगितलं असेल का?
तिच्या खेळाबद्दल काही समस्या निर्माण झाली असेल?
की…
त्यांच्या नात्याबद्दल तिला काही जाणवलं असेल?
दुसऱ्या दिवशी –
मनोरंजन नेहमीपेक्षा लवकर कॉलेजमध्ये पोहोचला. सकाळची वेळ होती. मैदानावर अजून फारशी गर्दी नव्हती. तो वारंवार कॉलेजच्या गेटकडे पाहत होता. दहा मिनिटे गेली.
वीस मिनिटे…
अर्धा तास…
पण सुषमा आली नाही. मनोरंजनची अस्वस्थता वाढत गेली. तेवढ्यात नेहा धावत आली. तिच्या चेहऱ्यावर भीती स्पष्ट दिसत होती.
“मनोरंजन!”
तो तिच्याकडे धावत गेला.
“काय झालं?”
नेहा काही क्षण गप्प राहिली.
“तू सुषमाशी काल रात्री बोलला होतास?”
“हो. पण का?”
नेहाने आजूबाजूला पाहिलं आणि हळू आवाजात म्हणाली—
“सुषमा आज कॉलेजमध्ये येणार नाही.”
“का?”
नेहाने मोबाईल बाहेर काढला.
“हा मेसेज मला सकाळी आला.”
तिने मोबाईल त्याच्या हातात दिला.
स्क्रीनवर लिहिलं होतं—
«“सुषमाचा पुढचा बॅडमिंटन सामना रद्द झाला आहे. तिला काही काळ स्पर्धेपासून दूर राहावं लागेल.”»
मनोरंजनच्या चेहऱ्यावर चिंता उमटली.
“पण का?”
नेहा शांत होती.
मनोरंजनने पुन्हा विचारलं—
“नेहा, नेमकं काय झालंय?”
नेहाने त्याच्याकडे पाहिलं.
तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते.
“कारण… हा फक्त खेळाचा प्रश्न नाही.”
“मग?”
नेहा काही बोलणार तेवढ्यात कॉलेजच्या गेटजवळ एक काळी कार येऊन थांबली. कारचा दरवाजा उघडला. एक तरुण बाहेर आला. उंच, रुबाबदार आणि चेहऱ्यावर आत्मविश्वास. मनोरंजनची नजर त्याच्यावर स्थिरावली. नेहाचा चेहरा अचानक गंभीर झाला.
मनोरंजनने विचारलं,
“हा कोण?”
नेहाने उत्तर देण्याआधीच तो तरुण त्यांच्या दिशेने चालत आला. त्याच्या हातात एक फाइल होती. तो थेट मनोरंजनसमोर येऊन थांबला. काही क्षण दोघे एकमेकांकडे पाहत राहिले.
मग त्याने शांतपणे विचारलं—
“तू मनोरंजन?”
“हो.”
त्याने हात पुढे केला.
“मी विक्रम.”
मनोरंजनने हात मिळवला.
पण त्याच्या मनात एक वेगळीच अस्वस्थता निर्माण झाली.
विक्रमने पुढे सांगितलं—
“सुषमाला भेटायचं असेल तर आधी माझ्याशी बोलावं लागेल.”
मनोरंजनच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य उमटलं.
“पण तू आहेस कोण?”
विक्रमच्या चेहऱ्यावर एक हलकं, गूढ हास्य उमटलं.
“ते तुला सुषमा स्वतः सांगेल.”
तो वळून निघून गेला.
मनोरंजन त्याच्याकडे पाहत राहिला.
नेहाने हळू आवाजात सांगितलं—
“विक्रम… सुषमाचा भूतकाळ आहे.”
मनोरंजनच्या मनात एकाच वेळी अनेक प्रश्न उभे राहिले.
विक्रम कोण?
सुषमाने त्याच्याबद्दल कधीच का सांगितलं नाही?
तिचा सामना का रद्द झाला?
आणि काल रात्री तिने—
“आपल्या दोघांचं आयुष्य बदलणार आहे…”
असं का म्हटलं होतं?
मनोरंजनने मोबाईल काढला आणि सुषमाला फोन केला. फोन बंद होता. त्याने पुन्हा फोन केला.
तरीही तोच संदेश—
“The number you are trying to reach is switched off.”
मनोरंजनने मोबाईल हातात घट्ट पकडला.
त्याला पहिल्यांदाच जाणवलं—
सुषमाच्या मनात प्रवेश करण्याआधी त्याला तिच्या भूतकाळाशी सामना करावा लागणार होता. आणि हा सामना बॅडमिंटन कोर्टवरचा नव्हता.
हा सामना होता—प्रेम, विश्वास आणि सत्याचा.
दूर कुठेतरी बॅडमिंटनच्या रॅकेटचा आवाज आला.
मनोरंजनने त्या दिशेने पाहिलं.
त्याच्या मनात एकच विचार होत—
“सुषमा, तुझ्या आयुष्यात काय घडलंय हे मला माहीत नाही… पण आता तुला एकटं सोडणार नाही.”
आणि त्याच क्षणी त्याला अजून माहीत नव्हतं—
विक्रमची एन्ट्री त्यांच्या प्रेमकथेतील पहिलं वादळ ठरणार होती.
क्रमशः…
लेखक –
इंजि. प्रदीप चौधरी
साहित्यिक तथा आरोग्य प्रशिक्षक,
नागपूर.
Author: इंजि. प्रदीप चौधरी
लेखक नागपूर येथील रहिवासी असून अमरावती येथील कृषिदेव खत कारखान्यात कारखाना व्यवस्थापक म्हणून कार्यरत आहेत. पेशाने ते यांत्रिकी अभियंता आहे, त्याचबरोबर समाजातील आरोग्य आणि फिटनेस जनजागृतीसाठी ते हेल्थ अँड लाइफ कोच म्हणूनही कार्यरत असून समाजप्रबोधनाचे कार्य सक्रियपणे करतात. साहित्याची आवड असल्यामुळे ते सामाजिक, शैक्षणिक तसेच आरोग्य व जीवनशैली विषयक लेखन नियमितपणे करतात. त्यांनी सामाजिक, शैक्षणिक व साहित्यिक विषयांवर विपुल लेखन केले असून त्यांचे लेख सोशल मीडिया मध्ये सातत्याने प्रकाशित होतात. विविध सामाजिक संस्थांच्या माध्यमातून ते समाजप्रबोधनाचे कार्य प्रभावीपणे पार पाडत आहेत. आपल्या प्रभावी आणि विचारप्रवर्तक लेखणीद्वारे ते सामाजिक, शैक्षणिक व धार्मिक विषयांवरील महत्त्वपूर्ण विचार जनतेसमोर मांडतात. आपले विचार सा. रयत रक्षक व रयत रक्षक न्यूज, महाराष्ट्र च्या माध्यमातून ते नेहमी प्रखरतेने मांडत असतात.
